Επιστροφη απο ταξιδι-παραλλαγη πρωτη.

Χθες ολα δεν ειχαν χρονο για μας
ηταν δεμενα στις ημερομηνιες των καρτ ποσταλ
που στελναμε στους δικους μας.
Μια φωτογραφια που εδειχνε την πορεια μας
και λιγες λεξεις που ελεγαν οτι δεν τους ξεχασαμε..
Χθες ολα δεν ειχαν τοπο για μας
μεσα στις πολεις χασαμε τους εαυτους μας
γυρευοντας να τους τοποθετησουμε
κατω απο ξενους ηλιους..
Χθες ολα δεν ειχαν γλωσσα για μας
τ αφτια μας χαθηκαν στην αναζητηση μιας φιλικης φωνης.
Στα ξενικα προσωπα ματαια προσπαθουσαμε
να γνωρισουμε δικους μας για να μιλησουμε.
χθες μονοι μας βαζαμε εμποδια για να τονισουμε τις μοναξιες μας.
Ανησυχουσαμε και φωναζαμε για πραγματα ασημαντα.
Ειχαμε χασει τα νερα μας
Σημερα ειναι το τελος του ταξιδιου μας
τουτο το μερος ειναι η πατριδα μας.
Αυτη τη φορα θα βρουμε τις λεξεις για να μιλησουμε
στους δικους μας.Θα εχουμε καπου
για να ακουμπησουμε την αγαπη μας..

Για ενα αξεχαστο καλοκαιρι.

Σημαρα βρισκομαι μακρυα σου και μου λειπεις..
Νοσταλγω τις ακρογιαλιες που κολυμπουσαμε
και τα πεζουλια μεσα στα πευκα που καθομασταν
για να μιλαμε με τις ωρες και να λεμε τις σκεψεις μας.
Τα ψαξιματα για να ανακαλυψουμε κατι καινουριο.
Τα μερη που γνωρισαμε στις νυχτερινες μας προσπαθειες..
Νοσταλγω την ανθρωπινη θαλπωρη που μου προσφερες.
Τη ζεστασια που μοιραστηκαμε
και τα ανατριχιασματα που μ εκανες να νοιωθω..
Νοσταλγω τις γλυκες λειχουδιες τα δωρα της αγαπης σου
που απλα περα απο τα συμφεροντα εσυ μου προσφερες..
Νοσταλγω τισ στιγμες που χαιροσουν να υπαρχεις κοντα μου
και τα φτερουγισματα της ψυχης σου
βλεποντας τα πουλια να δροσιιζονται
κανοντας κι αυτα το μπανιο τους μεσα στη τεχνιτη βροχουλα...
Χιλια πραγματα νοσταλγω σημερα
που βρισκομαι μακρυα σου και μου λειπεις..

Το πορτρετο μιας κυριας

Σαν νατανε γιορτη
κοσμος πολυς με παρελασεις
και μουσικες χαρουμενες
ακροβατικα και αλλα πολλα συμβαντα...
Μια ομορφη κυρια με καπελο
ολο χαμογελαει κι αστειευεται
της κανουν το πορτρετο.
Μοιαζει με ηθοποιο μεγαλωμενη
που ονειρευεται.
Ηταν κι εκεινη πολυ ομορφη
στα νειατα της.
Με βαρκα στο ποταμι ακολουθαγε
το δρομο της ζωης της..
Με τραγουδια και μουσικες παραξενες
ηδονικες μουσικες
πηρανε τα μυαλα της..
Τωρα πως περιμενει ν αρθουν κοντα
να την ζεστανουνε
με ερωτικες ματιες να την αποπλανησουν..
Κυρια το πορτρετο σας εφτιαχτηκε
τι ομορφη που εισαι..
Εκεινη μ ενα χαμογελο τους ευχαριστησε
το πηρε και χαθηκε αναμεσα στο πληθος
που με χειροκροτηματα την αποχαιρετουσε..

Καρδια μου πιστευε.

Καρδια μου πιστευε αν μπορεις
στο μερωμα της γης απ τη βροχη
και στην ασθμαινουσα ανασα του αγερα.
Στη θαλπωρη της ζεστασιας
και στη δροσια που φερνει η κρυα μερα..
Στην καλοσυνη και τη γλυκα της χαρας
μαζυ με τ απλωμα που φερνει.
Κι αν ερθει ο πονος υστερα
παρεα να σου κανει
να τον δεχθεις σαν μαθητης
τα πρεπει να σου βανει..
Καρδια μου πιστευε αν μπορεις
βαλε τα δυνατα σου
να δωσουν καρπισμα οι βροχες
κι ανεμοι τραγουδια
και του χειμωνα τα κλαδια
να βγαλουνε λουλουδια..

Γραμμα για σενα που λειπεις.

Κι οταν λειπεις
ειναι ομορφα τα δεντρα
περα απ το παραθυρο.
Κι ομως μια ομορφια λειπει.
Νοιωσε τι με τρομαζει.
Κι οταν λειπεις
μου χαιδευει ο ανεμος
ζεστος το δερμα.
Κι ομως μιαζεστη του λειπει.
Σκεψου τι χρειαζομαι.
Κι οταν λειπεις
βρισκω κατι
απ οσα βρηκες για μενα.
Κι ομως τοσα πολλα λειπουν.
Ελα μολις μπορεις...

Ο μοναχικος ψαρας

Ηλιοβασιλεμα κι ο λοφος καιγεται.
Ωραια και καλη η θαλασσα
η βαρκα κι ο ψαρας φερνουν τα δωρα της.
Μεγαλη η σοδια τρεμοπαιζουν τα δυχτια.
Να σουν γυναικα να χαιροσουν μαζυ μου..
Κατω απ τον βιολετι ουρανο πρασσινιζει η θαλασσα.
Μ ενα παλιο σκαρι κανει ο ψαρας το εργο του
διχως θορυβο μανουβραρει στη στερια τις ελπιδες του.
Καθως το ξεδυχτιασμα τελειωνει
κανει καποιους λογαριασμους στα τελαρα
για να μαθει αν πηγαν χαλαλι οι κοποι του.
Νασουν για να βλεπες τους αγωνες μου
νασουν γυναικα να με βοηθουσες...
Σαν ερθη η νυχτα ο ψαρας βαρια σηκωνει τις μποτες του
επισκεπτης της θαλασσας στη ξηρα δυσκολευεται.
Θα πουλησει στα κεντρα τα ψαρια του
και μετα στο κοντινο καπηλιο με λιγο κρασι
θε να σβησει τους κοπους του.
Νασουν γυναικα για ναγερνα στην αγκαλια σου..

Ενα ακομα αντιο.

Αγριες κερασιες του Κομπε
Σας εζησα στο ανθισμα σαν βρεθηκα κοντα σας.
Χαρηκα τα στολισματα και τη λεπτη ομορφια σας.
Μα ηρθε η ωρα η δυσκολη των αποχωρισμων σας.
Το αντιο ψιθυρισατε στα ασπρα σας ανθακια
με πονο και θλιψη στη καρδια τ αφησατε να φυγουν..
Ενας κοσμος ωραιος που τους πηραν τα κυματα..
Ο χρονος περναει γρηγορα κι εμεις θα περιμενουμε
μ ελπιδα και υπομονη ν ανθισετε και παλι.
Να νοιωστε τα κλαδακια σας να ξαναζωντανευουν
ν ανθισει το χαμογελο στις ομορφες ψυχες σας..
Κοντα στα ποταμια πλαι στους δρομους
και μεσα στα παρκα ενα πληθος ανθρωπων
εσας θα περιμενουμε..με τη βοηθεια των Θεων..
να σας δουμε και παλι ν ανθιζετε
αγριες κερασιες του Κομπε...