Ελα ξανα κοντα μου.

Αα Αδειο το σπιτι μας τις νυχτες λες κ ειναι ερημωμενο. Ποτε δεν το περιμενα πως θαταν τοσο κρυο οταν θα εφευγες μακρυα και θαμενα μοναχος. Σιωπηλο το σπιτι σα γυρνω σβησμενη η λαμπα ανακατα τα πραγματα θα ρθεις να σημαζεψεις; Στου τραπεζιου την ακρη καθομαι ελα και κατσε διπλα ν απλωνω εγω τα χερια μου κοντα με τα δικα σου. Να μοιραστεις τα παθεια μου να φαμε και να πιουμε και να περναμε αγκαλια με θαλπωρη τα βραδια. Ελα σου λεω μην αργεις μαζυ να ζεσταθουμε...

Ο κυνηγος και η γαζελα.

Μες της γιορτης το μαζεμα στεκοτανε παραμερα. Ειχε μια ζεστασια το βλεμμα της μα εδειχνε λυπημενη. Την κοιταζε μ εκτιμηση την ηθελε δικια του. Σκεφτηκε πως οσο ομορφα τα ματια της θαναι ομορφη και η ψυχη της..Μ αυτη θε να στολισει την ανεμελη ζωη του.. Προχωρησε μα δειλιασε ειπε μην τη τρομαξει και φυγει και την χασει.Οι μαζεμενες εχουν κρυμμενη δυναμη και πρεπει να προσεχει ισως να μην ακολουθουν τος δρομους που γνωριζει. Φοβαται μη χαθει μες τη θλιμμενη παραξενη ομορφια της.. Σαν κυνηγος σημαδεψε αναμεσα στα ματια τη γαζελα μα μολις αντικρισε το βλεμμα της διστασε παγωσε λετε να τη λυπηθηκε γιατι δεν τραβηξε αμεσως τη σκανδαλη. Κι αυτη αληθεια τι παραξενο δεν τρεχει να κρυφτει μεσα στους θαμνους της σαβανας μα τον κοιταζει με τα ζεστα κι ομορφα ματια της σαν να χει κατι να του πει λιγο πριν παραδωσει το κορμι της.. Λυγιζει τα ποδια της στον ανδρα δειχνει πως υποτασσεται στη δυναμη του. Θελει να του δοθει αλλα κανει προσπαθειες μηπως και τον κερδισει να αφησει τα ιχνη της βαθια μες τη καρδια του..Προσεξε κυνηγε μη σε γελασει ειναι μυστηρια γυναικα αυτη μια επικινδυνα ομορφη γαζελα. Στηνει παγιδα το θλιμμενο βλεμμα της και καθεται και περιμενει... Ποιος αραγε θα λεμε οτι κερδισε στο ανθρωπινο κυνηγι της ζωης; Ισως ν ακολουθουν χωρις να το γνωριζουν το Θεικο σχεδιο για τη συνεχιση της ζωης..ι

Μια πορεια ζωης.

Αν δεις τις κερασιες ν ανθιζουν στην Ιαπωνια θα νοιωσεις σα να βρισκεσαι για λιγες μερες σ ενα παραδεισο μαγευτικης ομορφιας.. Θα δεις τους ανθρωπους σαν ναναι πανηγυρι να σχηματιζουν φιλικες παραιες να τρωνε και να πινουν να χορευουν και να τραγουδουν κατω απ τα δεντρα ολες αυτες τις μερες.. Ομως τα νιατα φευγουν γρηγορα κι ερχεται το μεγαλωμα που εχει προβληματα και λυπες. Εχει και τα γεραματα.. Σου ερχεται να κλαις οταν στο τελος της γιορτης φυσηξει δυνατα ο ανεμος και παρασυρει τ ανθη στα ποταμια. Τα βλεπεις να φευγουν και να χανονται..Να χανονται. Μια λουλουδενια λυπητερη πορεια προς τη θαλασσα... Υ.Γ.. Μην νοιαζεσαι καλη μου οι κερασιες θ ανθισουν και παλι..

Σε γνωρισα στο τρενο.

Το τρενο ετρεχε μεσα στη νυχτα. Η πορτα στο βαγονοι ανοιξε κι ηρθες και καθισες κοντα μου. Πουλι που πιαστηκε στα διχτυα κι αρχισε η καρδια του να χτυπαει γρηγορα. Ποια μοιρα καθοριζει τις ζωες μας ριχνοντας τον εναν μεσα στα διχτυα του αλλου.

Το ταξιδι του γυρισμου.

Εβρεχε ασταματητα ολο το βραδυ κι εγω στη θαλπωρη του κρεβατιου σκεπτομουν πως ταξιδευα για την πατριδα... Ητανε πρωινο και βγηκα στο καταστρωμα να δω για το νησι μας. Κουραστηκαν τα ματια μου τη θαλασσα να βλεπουν μηπως και δουνε μακρυα τα ομορφα βουνα μας. Σαν ακαθοριστη σκια φανηκαν στον οριζοντα Δυσκολα τ αναγνωρισα μεσα στη καταχνια.. Σε λιγο το πλοιο εστριψε παρουσιαστηκαν τα γραφικα σπιτακια οι εκκλησιες το αγαλμα τα πευκα και το καστρο μας Στεκοταν κι εδειχναν περηφανα τη πολη τη δικη μας... Μπηκαμε στο λιμανι κι οι ανθρωποι κουνουσανε τα χερια σ αυτους που τους περιμεναν. Εμενα τωρα πια δεν ειχα κανεναν να με περιμενει. Η μανα και ο πατερας ειχαν πεθανει απο καιρο κι ομως ενοιωθα μια ζεστασια μες την καρδια μου Αναμεσα στα ξενα προσωπα εφερνα τις μορφες τους που ισως και να δακρυζαν την ωρα που με χαιρετουσαν.. Εφτανα στα μερη οπου ζουσαμε μαζυ στο σπιτικο μας Εκει που περασα τα παιδικα ανεφελα μου χρονια... Εβρεχε ασταματητα ολο το βραδυ κι εγω σκεπτομουνα πως γυριζα στη πατριδα..

Βοηθησεμε να σε ξεχασω

Εφυγες κι εγω ακομα σ αγαπω. Η θυμιση σου ερχεται σα καταιγιδα σα λυσσασμενο κυμακαι χτυπαει επανω μου. Δεν μ αφησες να ρθω κοντα στο σωμα σου η θυμηση της πρωτης σου αγαπης με κρατουσε μακρυα σου.Εσυ κλειδωνες τις πορτες κι εγω κλειδωνα τους ποθους μου για σενα. Περιμενα να ξεχασεις.Περιμενα να μ αγαπησεις κι εκανα πολλα για να κερδισω την αγαπη σου. Εχασα τα δικα μου προσωπα εχασα τη δουλεια μου δεν καταλαβα τις δυσκολιες που περνουσε το παιδι μου. Θελησες να πεταξεις ελευτερη μακρυα μου.Σε βοηθησα να γυρισεις στο παρελθον ελπιζοντας να μπορεσω να σε βρω στο μελλον. Τωρα νοιωθω τοση μοναξια κανω προσπαθειες μηπως μπορεσω να ζησω χωρις εσενα. Κανω να παω μπροστα κι ολο γυριζω πισω.Δεν βρησκω τον τροπο να δειωξω την καθε ελπιδα και υποφερω. Σε παρακαλω βοηθησε με να σε ξεχασω..

Του ξενιτεμενου γιου.

Το ξερω πως σε πληγωσα που εφυγα μακρια σου και πως στις δυσκολες στιγμες δεν θαμαι εγω κοντα σου. Πατερα ποσο σ αγαπω εσυ ομως γνωριζεις στους δυσκολους τουτους καιρους δε θελω να λυγιζεις. Σκεψου και γω πως αγωνιζομαι για να τα βγαλω περα στην δυστροπη τη ξενη γη να δω μια ασπρη μερα.. Και μη θαρρεις πως σε ξεχνω τις μερες που δουλευω δε βρισκω μερος να σταθω τον γυρισμο γυρευω.. Μα σαν σ εσενα φθασουνε του πονου τα σημαδια κι οι φοβοι σ επισκεπτονται για συντροφια τα βραδια να μη σε πιανει το παραπονο που βρισκομαι μακρια σου με της ψυχης το καλεσμα θα τρεξω εγω κοντα σου...