Νοσταλγια της πρωτης αγαπης.

Βαδισα αναμεσα στα δεντρα προσπαθωντας να βρω τα παλια μας μονοπατια εκει που τρεχαμε να κρυφτουμε για να μαστε μαζυ. Επιασα τον εαυτο μου να ψαχνει για τα μερη που ηταν χαραγμενα τ αρχικα μας εκει που ορκιζομασταν πως η αγαπη μας θαναι παντοτινη. Φαινεται ομως πως καποιοι περασαν και χαλασαν τα δεντρα πουλεγαν τοσα πολλα για μας.. Τι κριμα κι ηταν το δασος τοσο ομορφο που θελαμε ναναι καταδικο μας αλλα τωρα που χαθηκαν τα γραμματα ενοιωσα πως καποιοι το καταπατησαν πως μπηκαν και κατεστρεψαν την πρωτη ,μας αγαπη.. κι ομως ακομα αναλογιζομαι που να βρισκεσαι τωρα; Αραγε με θυμασαι;

Ηπαλια μας γειτονια.

Θαθελα να ξαναβλεπα τη παλια μας γειτονια.
Να βρεθω για λιγο μεσα στα στενα ανηφορικα σοκακια.
Να περπατησω ολομοναχος ψαχνοντας για το σπιτι μας.
Κι ας επεφτε ψιλοβροχο κεινη την ωρα..
Στο φανταστικο καλεσμα των δικων μας να σταματησω
να ψαξω για τις μορφες τους μεσα στα μισοκλειστα παραθυρα.
Τι μεγαλη αξεπεραστη θλιψη η θυμηση τους..
Να μπορουσα να χτυπησω τη πορτα μας
για να ξαναμπω στα μερη που μεγαλωσα.
Να θυμηθω τα παιγνιδια μας τους παιδικους μας φιλους
και τα ονειρα που καναμε για τη ζωη μας..

Το αρσενικο και θηλικο του ερωτα.

Κανει προσπαθειες να γινει κατι Θελει να παρει δυναμη να ετοιμαστει καλα για να ρθει κοντα σου. Δεν μπορει ομως να σ ερωτευτει γιατι δεν νιωθει πως ειναι γεματος. Δεν ειναι βεβαιος οτι αξιζει οτι ολοκληρωθηκε σαν εραστης για σενα.. Ομως εσυ περιμενεις με σιγουρια θελεις να παρεις γιατι νοιωθεις πως εισαι αδεια. Εχεις ετοιμαστει να δεχθεις την προσφορα του Ξερω οτι το αδειασμενο εχει μεγαλη δυναμη γιατι λαχταρα για να γεμισει Μπορει ομως εκεινος να μην εχει αγαπηθει να μην ειναι ετοιμος να σ αγαπησει να σου δωσει αυτο που ζητας για να ζεσταθεις και να καρπισεις..

Το πικρο αντιο.

Θελω να φυγω μακρια σου. Ξεμακραινω λιγο λιγο. Αρχιζω να κουραζομαι που βρισκομαι κοντα σου. Οι αισθησεις μου δεν μπορουν να χαρουν την επαφη σου.. Με τη θυμιση της παλιας αγαπης και τη συνηθεια που δυσκολα τη ξεπερνας συνεχιζω να βρισκομαι κοντα σου. Η γλυκα των χειλιων σου ομως χαθηκε. Η ζεστασια σου πια λιγοστεψε και τα χρωματα που χρησιμοποιουσα να σε στολιζω ξεθωριασαν.. Ολο και περισσοτερο τα βηματα μου με φερνουν μακρυα σου.. Δεν θελω ομως το αντιο μας ναναι πικρο για σενα...

Η μεγαλη απουσια.

Τα καλοκαιρια ειναι χαρουμενα
εχουν μια θαλπωρη που με ζεσταινει.
Το φετεινο ομως ειναι θλιμενο
εχει μια απουσια που με κρυωνει.
Μηπως επειδη δεν προκειται να σε δω;

Στο κηπο δεν ακουγονται οι φωνες των πουλιων
και τα λουλουδια δεν εχουν ακομα ανθισει.
Υπαρχει γυρω μου μια συννεφια.
Ακομα και η ροδια δεν λεει να κοκκινισει..
Μηπως επειδη φετος δεν προκειται να σε δω;

Αγαπη χαμενη

Περα σε καμπους και χωρια οι καμπανες πως χτυπανε; Τη λυπη μεταφερουνε για οσα εμεις δεν βρηκαμε κι ακομα αναζηταμε... Τα τρενα που διαβαινουνε να μας παρουν μακρυα λαχταραμε. Την ζωη που δεν ζησαμε με αγωνια εμεις κυνηγαμε και τα χρονια περνανε.. Για σενα αγαπη χαμενη στις παλιες φωτογραφιες γυριζω στη θυμιση σου δακρυζω για μια ζωη περασμενη. Εσυ σε αγνωστους δρομους προχωρησες μα η δικια μου αγαπη στο σταθμο περιμενει. Να γυρισεις πισω προσμενει για να φερεις ανασταση σε μια ζωη ρημαγμενη...

Το παραπονο μου

Μανα γιατι δεν μ αφηνες να βγω στη γειτονια μας πουπαιζαν τ αλλα τα παιδια τ αλλα τα φιλαρακια.. Τρεχαν χαρουμενα αυτα στα ερημωμενα σπιτια τα μυστικα γυρευοντας που κρυβονταν στις πετρες.. Μανα γιατι δεν μ αφηνες μαζυ τους ν αλητευω ναβρισκα το θαρρος μου κ εγω με τους κακους για να παλευω. Φοβοσουν πως θα τσακιστω σαν ετρεχα κοντα τους; Πως θα γυριζα στο σπιτι μας με ματωμενα ρουχα; Ομως μανα θαβρισκα τη δυναμη να ζω και να τα βγαζω περα στις δυσκολιες της ζωης στα υστερνα μου χρονια...