Θελω να σε κερδισω.

Στο παιγνιδι της κατακτησης πρεπει να μπορεις να διακρινεις ποιος ξερει να φυλαγεται και ποιος τωρα μαθαινει της αμυνας τη τεχνη. Αυτος που ξερει δεν χανει αυτος που τωρα μαθαινει μπορει να αφησει ανοιγματα να κανει καποιο λαθος. Μια κινηση να τον ξεγελασει κι ετσι να χασει.. Εσενα καλη μου θελω να σε κερδισω. Αν ξερεις να παιζεις θα ειναι ματαιος ο αγωνας μου. Αν ακομα τωρα μαθαινεις μπορει και να σε ξεγελασει ο τροπος που αγωνιζομαι μπορει και να παραδοθεις στην αγκαλια μου...

Μοιρασου με.

Καλε μου Αν κυνηγας να χορτασεις δεν θα σου φτασω.. Αν κυνηγας τη γευση μου και μικροτερο κομματι σου φτανει.. Εσενα καλη μου Θελω να σε γευτω οχι να χορτασω την πεινα μου Αλλα δεν ξερω να σε μοιραζομαι.

Η αγαπη τα θελει ολα.

Η αγαπη δεν ειναι για παντα για εδω και τωρα ειναι οχι για παντα. Προσφερε μια αγκαλια λουλουδια Δωσε το σωμα και τη ψυχη σου δωσε ολοκληρο τον εαυτο σου γιατι το να δωσεις σ εκεινη που αγαπας κατι λιγοτερο απ οτι εσυ μπορεις κρυβει μια αδικια.. Περιποιησου την αγαπημενη σου με ολη την τιμιοτητα που διαθετεις. Μη φοβηθεις να της τα δωσεις ολα. Αν τσιγγουνευτεις και δωσεις κατι λιγοτερο στην αγαπη να ξερεις πως αυτο κριβει μια αδικια... Η αγαπη δεν ειναι για παντα μην το νομιζεις για εδω και τωρα ειναι οχι για παντα...

Την αληθεια σου θελω

Δεν μ αρεσουν τα ψευτικα βγαλε την μασκα σου κι αφησε με να δω το προσωπο σου. Σταματησε να προσποιησαι κι αφησε με ν ακουσω τη φωνη σου. Να καταλαβω τις πραγματικες σου σκεψεις.. Βγαλε το ψευτικο χαμογελο κι αφησε να σε γνωρισω.. Χρειαζεσαι να σ εχω εμπιστοσυνη κι αναγνωριση για ν αφαιθεις ελευθερη; Να καταλαβεις οτι δεν χρειαζεται να κρυφθεις πισω απ τις μασκες των ψευτικκων συμπεριφορων και των προσποιησεων; Βγαλε και πεταξε τις μασκες ο αληθινος σου εαυτος ειναι τοσο ωραιος...

Ακομα σε θυμαμαι

Βρεθηκαμε οταν πια ειχαμε κουραστει να ειμαστε μονοι. Σαν παιδια γνωριστηκαμε και οι πρωτες μας λεξεις δειλιασαν να ειπωθουν. Αργοτερα διαλεξαμε ακρογυαλιες απομακρες στη προσπαθεια να βρεθουμε περα απο τα ψιθυρισματα του κοσμου. Σαν δυο ρωμαντικοι εραστες καναμε παρεα στους φαρους των λιμανιων. Αναζητουσαμε μια καποια δροσια στις καυτερες καλοκαιριατικες μερες. Βλεπαμε τα κυματα να προσπαθουν ν ανεβουν στη παραλια. Τους ελειπε η δυναμη και γυριζαν πισω. Βραδυνες οι ωρες και οι φωτισμοι των κεντρων γινονταν δρομοι στα συναισθηματα μας.. Κουρασμενοι απ τις ευθυνες της χθεσινης ζωης μας βυθυζομασταν στην ανεμελια θελοντας να ξεπλυνουμε τις ενοχες μας.. Ας μπορουσα για παντα να σε θυμαμαι ωραια νοσταλγικη αναμνηση...

Ηθελα να σας φερω το μηνυμα.

Μια και το σωμα δε μπορεσε ετσι δειλο κι ανημπορο πολεμα ψυχη μου εσυ..
Δεσε τα κουρελια με σπαγγους και ζεστανε τα ξυλιασμενα δαχτυλα των ποδιων μου.
Κρατησε τον αγερα που φυσαει μεσα απ τα χαλασματα..Βοηθησε να ξημερωσει η μερα
να βγει ενα φως κι ας ειναι θαμπο και κουρασμενο..
Εβρεχε ατελειωτα..Με χερια και με ποδια μπουσουλουσα μεσα στη λασπουρια.
Επρεπε να φτασω για να σας φερω το μηνυμα.
Το σωμα μου σακατευτηκε και καθε βημα γινοταν βαρυτερο.
Ψυχη μου βοηθαμε να μη μεινω στο δρομο..
Εβαλα τα δυνατα μου να μπορεσω να κανω μια τελευταια προσπαθεια να σταθω στα ποδια μου.
Δεν ελεγε να ξημερωσει..Γυρω μου ουρλιαζαν τα τσακαλια.Προσπαθησα να δω μες το σκοταδι
τιποτα δεν εβλεπα.Αφουγκραστηκα στο χωμα για να βρω τον δρομο των ζωντανων.
Προχωρησα μες τη βροχη εναντια στον ανεμο τα ματια μου θολωσαν σταματησα
πηρα μια ανασα με προσπαθεια..Τοτε σαν ισκιος ηρθε εκεινη ειχε μια ζεστη στα ματια της.
Μ αρπαξε στην αγκαλια της και κολλησε τα χειλια της στα δικα μου.Ηθελε να με βοηθησει
να μου δωσει ξανα την ανασα μου να μου δωσει ζωη..
Τα ματια μου κουρασμενα βασιλευανε...Νυσταζα θα χανομουν μεσα σε κεινο το μερος..
Φωναξε δυνατα και η κραυγη της ξεσκισε την ερημια ενα γυρω..
Ανοιξα τα ματια μου.Εκλεγε απελπισμενα.Περιμενε περισσοτερα απο εμενα..
Σηκωθηκα..Γονατισα Επεσα τα χερια μου λυγισαν.Εμπειξα τα νυχια μου στο χωμα για να κρατηθω. Αρχισα ν αρκουδιζω. Δεν επρεπε να μεινω εκει..
Απλωσα τα χερια μου να πιαστω απο τις ζεστες παλαμες της να βοηθειθω στον αγωνα μου
για να ζησω τωρα που ειχε καποιο νοημα η ζωη μου
Να μπορουσα να την αγκαλιαζα και να σηκωνομουνα ορθιος.Να βρεθει καποιο δεντρο να
στηριξει το σωμα μου.Σχεδιαζα με το νου μου αριθμους και εικονες για να κρατηθω ξυπνητος.Το κρυο δυναμωνε.Πεταξα τις τυψεις που με βαραιναν και λευτερωθηκαν οι πλατες μου...Ψευτοχαραζε η αυγη.Γρηγορεψα το περπατημα πηρα θαρρος ελεγα πως θα φθασω
για να σας φερω το μηνυμα..Ενας τοπος ολογυμνος απλωνοταν μπροστα μου.Ενα μερος που το εδερνε λυσσασμενα ο ανεμος.Δεν υπηρχε δρομος να οδηγει καπου.Τιποτα δεν φαινοταν
τρομαζα μ αυτο το τιποτα..Εκανα πισω ελπιζοντας να παρω αμπαριζα απο κατι που θα στεκοταν ορθιο αλλιως υπηρχε κινδυνος να πιαστω αιχμαλωτος και να πρεπει να μεινω
ακινητος για παντα σ αυτο το μερος..Αντι για βοηθεια περασε ενα αλογο καλπαζοντας.
Με σκεπασε η καταχνια. Πισω και μπρος μου δεν εβλεπα τιποτα.Ειπα να προχωρησω με
απλωμενα τα χερια.Κρυα πουντιασμενα εψαχναν για λυσεις στ αδιεξοδα.
Βουλιαζοντας στην υγρη επιφανεια ξεχυθηκα σαν ζωο που λαχταρα να βοηθησει τα παιδια του..Μεσα στο μυαλο μου ετρεχα ομως το σωμα μου σερνοταν.Εφευγα χωρις να πηγαινω πουθενα.Τα πιστευω μου οι ιδεες τα ονειρα και οι ελπιδες μου κινδυνευαν να χαθουν.
Αχ θεε μου βοηθησε για να μπορεσω να φερω το μηνυμα..Βοηθησε με να προχωρησω...

Γιατι δεν μουγραψες

Χθες βραδυ δεν μ επαιρνε ο υπνος κι ειπα να παω με τη σκεψη μου
στα μερη που βαδιζαμε μαζυ.Βαδισαμε ως τη πλατεια κι υστερα μουπες
να παμε στο ταβερνακι της γειτονιας ναφαμε μεζεδακια απο κοτοπουλο
μαζυ με το κρασι που τοσο αγαπουσες..
Εκει τα κουβεντιασαμε..Δεν θυμαμαι ομως τι ειπαμε και παιδευομουν
για να θυμηθω τι ηταν εκεινο που σε στεναχωρεσε και περασε τοσος
καιρος και δεν μου εγραψες να μαθω νεα σου να δω τι αποφασισες
να κανεις...
θυμηθηκα την ολη ατμοσφαιρα τον χαμηλο το φωτισμο τη γευση πουχε
το κοτοπουλο τους ανθρωπους που στεκονταν παραμερα και σιγομιλουσαν.
Ενοιωθες ομορφα που ειμαστε μαζυ και καπως ενθουσιασμενος γι αυτα
που ειχες να μου πεις.Τα ονειρα σου για το καινουριο σου ξεκινημα..
Τι σου ειπα τοτε εγω αυτο δεν το θυμαμαι.Μηπως σε στεναχωρεσα;
Κι αν ναι γιατι δεν μου το ειπες;Σαν να θυμαμαι ομως πως φυγαμε
αγκαλιασμενοι..
Τι μπορουσα να σου ειχα πει αφου δεν γνωριζα τι ηταν καλο να κανεις.
Σαν φοβισμενος απ το καινουριο πιθανον να φρεναρα τον ενθουσιασμο σου...
Δεν ξερω γι αυτο ισως σε στεναχωρεσα και δεν μου εγραψες να μαθω νεα σου;...