Ενα ακομα αντιο..

Ρηνουλα αγαπημενη εφυγες ψηλα.Τελειωσε το νημα της ζωης σου. Μακρυα απο την Εφταλου που αγαπησες και εκανες αγωνα για να την κρατησεις. Δεν πηρες τιποτα μαζυ σου. Αφησες τα γατακια να σε περιμενουν.Γνωριζουν οτι δεν θα παψεις να τα νοιαζεσαι οπου κι αν βρεθεις. Αφησες μισοτελειωμενο το παραμυθι που λεγες στα εγγονακια σου και δεν θα μαθουν απ τα χειλι σου αν ο κακος ο λυκος εφαγε την γιαγια της κοκκινοσκουφιτσας.Αφησες φουσκωμενους τους λογαριασμους του τηλεφωνου σου προσπαθωντας να μαθεις με πολυ αγαπη και συμπονια τα νεα του χωριου σου.Εκει που θα πας προσπαθησε να βρεις τον αδελφο μας τον Κωστα που τοσο αγαπουσαμε.Θα ειναι μια καλη παρεα για σενα.Ρηνουλα μην κλαις πηγαινε ησυχα περα απο τα συννεφα γιατι ετσι ειναι το γραμμενο μας..

Χειμωνιατικη προσκληση.

Θα ρθει ο χειμωνας και θ αδειασουν τ ακρογυαλια. Θα μαζευτουμε μες τα σπιτια θ αναψουμε τα τζακια για να χουμε μια ζεστασια τις κρυες μερες που ρχονται.. Εσυ ομως θα λειπεις.. Δε θα σε βλεπω να χαζευεις με τις φιλες σου στην ακροθαλασσια. Δε θα σε βλεπω να χαμογελας.Με τα μαλια σου ξεμπλεκα να τρεχεις μες τους δρομους Θα κλεινω τα ματια μου για να σε φερνω κοντα μου Να νοιωθεις κι εσυ τη ζεστασια απ τ αναμενο τζακι..Τη θαλπωρη μιας αγκαλιας κι εξω αν θελει ας βρεχει. Δεξου την προσκληση μου.Θα λυπηθω αν θα μας βρει η βαρυχειμωνια κι εσυ θα βρισκεσαι μακρυα μου..

Ελπιδα φυγης.

Νοιωθω σαν να μαι ενα απ τα πουλια που θελουν να φυγουν το Φθινοπωρο για αλλα μερη πιο θερμα.Μα ειναι κλεισμενα σε κλουβια με μπολικη τροφη και καθαροτητα..Στην επιθυμια και στη προσπαθεια να φυγουν πεφτουν στα συρματα και πληγωνονταικαι κλαινε που δεν μπορουν ν ανοιξουν την πορτα να πεταξουν.Να πεταξουν λεφτερα μαζυ με τ αλλα τα πουλια που ξεκινανε για το μεγαλο τους ταξιδι. Κανουν σχηματα πορειας στον ουρανο καλωντας με κραξιματα αυτα που καθυστερησαν να μπουνε στη σειρα τους..Ανοιξτε μου την πορτα γιατι θελω να πεταξω κι εγω μαζυ τους.Δεν ξερω ως που μπορω να παω αλλα θελω κι εγω να φυγω. Δεν ξερω αν το ταξιδι μου αυτο θα ναι το τελευταιο αλλα θελω κι εγω να φυγω..

Η νυχτα του χωρισμου.

Να μην υπαρχουν πολλα φωτα ενος κεριου τη λαμψη να χουμε και τα τελευταια μας λογια με λιγο ποτο να τα πουμε. Θα ναι μια δυσκολη μερα του χωρισμου μας η μερα.. Να παιζει ολη νυχτα το γραμμοφωνο μια μουσικη λυπητερη δεν μας ταιριαζουντα δακρυα τα βιολια μονο ας κλαινε για τα ωραια χρονια που περασαν..Να προσπαθησουμε ηρεμα το αντιο να πουμε. Τι αλλο μπορουμε να κανουμε την αληθεια με πονο ας δουμε.. Νοιωθω την πικρα ατελειωτη. Ετσι δε νοιωθεις και συ;Το ξερω ειναι μια δυσκολη μερα του χωρισμου η μερα...

Τα θλιμμενα αντιο.

Το πλοιο σφυριξε ηρθε η ωρα για να φυγω.. Των παιδικων μου χρονων φιλοι για λιγο εμεινα κοντα σας δεν προλαβα με ουζο και με κουβεντουλα να μοιραστω την ξενοιασια σας... Σπιτι μου πατρικο που εχεις αλλαξει δειλιαζω να διαβω μες απ την πορτα. Αναμεσα σ αυτους που μεσα ζουνε θα υπαρχουνε σκιες αγαπημενες ανθρωπωνπου με νοιαστηκαν και τωρα εχουν φυγει.Αδειασε η φαμιλια μας.. Ειναι καιρος που νιωθω ενα τρεμουλιασμα μες την καρδια μου... Αντιο και σε σας τα μερη οπου παιζαμε. Εδω πιο κατω στο στενο-θυμασαι;-ηταν ο χωματοδρομος που εβγαζε στην αλανα..Δεν σταματουσαμε να παιζουμε με ποδια παντα χτυπημενα.Στα γρηγορα με σαλιο γιατρευομασταν και τρεχαμε να φτασουμε τη μπαλα.. Η θυμιση μου ολο γυρνα στους τοπους π εχω ζησει και νιωθω θλιψη στη ψυχη γι αυτα που εχουν σβυσει.. Το πλοιο σφυριξε. Ελυσε τα σχοινια του. Πρεπει να κανω γρηγορα.Μα εγω δεμενος καθομαι Το σωμα μου δεν προχωρα δεν θελει πια να φυγω..

Αραγε θα μπορεσω;

-Γιατι δεν μας ακους; -Γιατι δεν μας μιλας; -Αγαπησε μας.. Κουβαλαω μεσα μου μια σειρα απο φωνες που διαμαρτυρονται.. Πολλα κυτταρα μαζευτηκαν και θελησαν να φωναξουν τις αναγκες τους.. Διαμαρτυρονται γιατι δεν μπορεσαν να εχουν αυτα που επιθυμησαν. Μαζευτηκαν αυτα που επιθυμησα και δεν μπορεσα να τα ζησω αυτα που εζησα και δεν μπορεσα να τα χαρω.Και με πονανε.. Σκεπτομαι να βαλω μια ταξη στη ζωη μου. Να αρχισω να ακουω αυτα που θελουν να μου πουν Να αρχισω να ακουω την καθε τους διαμαρτυρια και να κανω κατι με αγαπη γι αυτα... Αραγε θα συμφιλιωθουν μαζυ μου και θα μ αφησουν να ζησω χωρις πονους και βασανα την υπολοιπη ζωη μου;..

Γινε ενα με ολα.

Αν κουραστεις να προσπαθεις να βγεις απ ταδιεξοδα κι οσα σε δυσκολευουν. Δρομακι ψαξε γιανα βρεις κοντα με το μικρο ποταμι που σ ενα απεραντο λιβαδι θα σε φερει.Εκει που ο ανεμος κανει τα ωριμα σπαρτα να κυματιζουν τα φυλλα στα πλατανια να σιγοτραγουδουν. Τρεξε ελευθερα. Σαν ενα ασημαντο αλητακι κυλισου μες τα χορτα χωρις το φοβο μηπως λερωθεις..Απλωσε τα χερια προς τον ουρανο και νοιωσε με τη σκεψη σου πως μεγαλωνεις. Πως με ολοκληρο τον κοσμο συγγενευεις τα ζωα τα πουλια και τα λουλουδια.. Γινε αερας που φυσα και φερνει ομορφες μυρωδιες μες το λιβαδι.Γινε χρωματισμενος ουρανος την ωρα που ο ηλιος βασιλευει.Γινε τα συννεφα που ταξιδευουν κι ενα γλαρονι μιας απατητης ακρογυαλιας..Προσπαθησε με τη βοηθεια του θεου να χασεις τον εαυτον σου και μες το συμπαν ν απλωθεις για να ξεκουραστεις. Να φυγουν τ αδιεξοδα κι ολες οι δυσκολιες...